Trójkolorowa publicystyka. Adam Stanach: Guliwer w krainie Paciuloków

„Guliwer w krainie Paciuloków” – tak najpewniej swą powieść zatytułowałby Jonathan Swift, gdyby opisywał perypetie związane z prywatyzacją Górnika Zabrze.

Kto byłby Guliwerem, a kto Paciulokami – tego na pewno się Państwo domyślają.

Chętnie bym tej powieści nie czytał, bo tym całym prywatyzacyjnym tasiemcem brazylijskim jestem już po prostu zmęczony. Jestem zmęczony ciągłymi tłumaczeniami, że to jest kwestia skomplikowana, wielowątkowa, wielopłaszczyznowa, że obligacje, że stadion, że akademia… W trakcie kampanii wyborczej słyszałem, z ust wszystkich kandydatów, łącznie z tym, który ostatecznie wygrał, że jest to temat jasny, prosty, do ogarnięcia w zasadzie w jedno popołudnie. „Kierowniku, będzie Pan zadowolony” – to było gadane, a nie jakieś niuanse, że ściany krzywe, a podkład „nie łapie”. Kiedy zatem, uprzejmie pytam, kiedy ten temat stał się skomplikowany i wielowątkowy? Czyżby było to w momencie zamknięcia lokali wyborczych?

Zdradzę Państwu pewien sekret: otóż prawnicy i doradcy we wszelkiego rodzaju komisjach, szczególnie tych związanych z publicznymi podmiotami i instytucjami, są głównie od tego, żeby utrudniać ludziom życie. Mnożą problemy i trudności, sypią piach w tryby, wkładają kij w szprychy. „Tego się nie da, tamto jest niezgodne z prawem, dyscyplina finansów publicznych, odpowiedzialność karna, bla bla bla bla…” – ot dzień z życia doradcy.

I na to wszystko musi przyjść Decydent, który walnie pięścią w stół, weźmie na siebie ciężar decyzji i wiążącej się z tym odpowiedzialności, oraz powie: „Kochani robimy tak i tak, proszę znaleźć mi legalne rozwiązanie sytuacji”. Prawnicy i dorady będą kręcić piruety na wysokości lamperii aby takie rozwiązanie znaleźć – mogą mi państwo wierzyć na słowo. Ostatecznie jednak odpowiedzialność i konsekwencje za podjętą decyzję ponosi Decydent. Jest ryzyko? No jest, ale jak się nie chce ponosić ryzyka, to nie należy kandydować na stanowiska, bo Cię mogą wybrać! Jak się nie chce ponosić ryzyka, to należy zająć się łapaniem motyli, a nie piastowaniem funkcji publicznych.

Wyborcy bywają niewdzięczni, kibice tacy są, a wyborcy będący kibicami to już straszliwe combo. Dowodem na to jest postać Pani Małgorzaty Mańki-Szulik. Nie została ona bowiem przez kibiców zapamiętana jako osoba, która uratowała Górnika Zabrze przed upadkiem (jakby dobrze policzyć to nawet dwa razy), tylko jako osoba zatrudniająca do zarządu ludzi w ramach programu „Pierwsza praca+”.

Słusznie czy niesłusznie – ja postaci byłej Pani Prezydent w tym felietonie oceniał nie będę, uczynili to już „niewdzięczni” wyborcy, pragnę zwrócić Państwa uwagę na jeden szczególik, a mianowicie Jej przydomek – „Caryca”.

W trudnym momencie jakim była realna groźba upadku Górnika Zabrze Pani Małgorzata Mańka-Szulik walnęła pięścią w stół i podjęła decyzję: „ratujemy klub” i wydajemy na to z publicznych pieniędzy na start jakieś kilkadziesiąt milionów złotych. Chyba mało kto zdaje sobie z Państwa sprawę, jakie ryzyko wzięła na siebie w związku z tym MMS. Otóż do zadań samorządu gminnego (ani żadnego innego) nie należy prowadzenie profesjonalnego klubu sportowego.

Ryzyko zarzutów o niegospodarność lub naruszenie dyscypliny finansów publicznych było moim zdaniem spore, a mimo tego Pani MMS wzięła to „na klatę”, chwyciła byka za rogi, pokazała cojones. Co było później – wszyscy wiemy, ale w tym jednym momencie Pani Mańka-Szulik wzięła na siebie ogromne ryzyko i chciałem wam o tym przypomnieć. Jej rządy w Górniku światłe nie były – mówiąc eufemistycznie – ale w momencie historycznej próby zachowała się odważnie, wyrzuciła szpadel i zamiast kopać dół rozpoczęła reanimację.

Nikt nie miał wątpliwości, kto w Zabrzańskim Magistracie dzierży władzę, kto tam ma cojones, kto nosi spodnie. Stąd też m. in. Pani Prezydent MMS pożegnała się ze swoim urzędem mając przydomek „Caryca”. A z jakim przydomkiem pożegna się obecnie Miłościwie Nam Panujący? To zależy głównie od niego.

Źródło: Roosevelta81.pl
Foto: Adam Stanach